مرجع تخصصی تجهیزات ایمنی و حفاظتیکنترل پنل اعلام حریق مغز سیستم است: سیگنال دتکتورها و شستی‌ها را دریافت میکند، آژیر و فلاشر را فعال میکند و محل حادثه را نمایش میدهد. پنل‌ها دو نوع اصلی دارند: پنل متعارف (کانونشنال) که دتکتورها را زون‌به‌زون می‌شناسد و پنل آدرسپذیر که هر دتکتور و ماژول را با شناسه جداگانه روی لوپ مدیریت میکند.
برای ساختمان‌های کوچک و متوسط، پنل متعارف با تعداد زون کافی (مثلاً یک زون برای هر طبقه یا بخش) معمولاً جواب‌گوست. در ساختمان‌های بزرگ، بیمارستان‌ها، مراکز تجاری و جایی که محل دقیق حادثه مهم است، پنل آدرسپذیر به کار می‌رود. طراحی و اجرای سیستم اعلام حریق باید مطابق مقررات ملی ساختمان (مبحث سوم) و الزامات آتش‌نشانی محل انجام شود.
در پنل متعارف دتکتورهای هر زون موازی به یک خط وصلاند و پنل فقط زون حادثه را نشان میدهد. در پنل آدرسپذیر هر دتکتور شناسه یکتا دارد و پنل محل دقیق حادثه و وضعیت هر دستگاه را گزارش میکند؛ کابلکشی لوپ هم معمولاً سادهتر است.
تعداد زون به تقسیمبندی ساختمان بستگی دارد؛ معمولاً هر طبقه یا هر بخش جداشده یک زون است. یکی دو زون اضافه برای توسعه آینده در نظر بگیرید.
در سیستم متعارف بسیاری از دتکتورهای استاندارد با پنلهای مختلف کار میکنند، اما در سیستم آدرسپذیر پروتکل ارتباطی اختصاصی است و دتکتورها و ماژولها باید با پنل سازگار باشند؛ معمولاً از یک برند انتخاب میشوند.
بله، پنلهای اعلام حریق باتری پشتیبان داخلی دارند که هنگام قطع برق شهری سیستم را فعال نگه میدارد. ظرفیت باتری باید مطابق مشخصات پنل و الزامات طراحی انتخاب و بهصورت دورهای بررسی شود.
